Żółwia i geparda różni praktycznie wszystko, poczynając od rozmiaru, wyglądu, usposobienia, a kończąc na tempie życia, nad którym warto się pochylić. Takie same i równie istotne rozbieżności występują między nami – ludźmi. Kontrastujemy ze sobą charakterologicznie, jak i w sposobie, wedle którego żyjemy. Zwierzęta te, utrwaliły się w kulturze jako alegorie ludzkich cech i zachowań. W wymiarze metaforycznym posłużą one do rozpoczęcia rozważań nad tempem ludzkiego życia, słusznością jego narzucenia oraz podkreślenia jego różnic.
W odniesieniu do wykonywania czegoś w sposób wolny często spotykamy się z określeniem, iż robimy to „w ślimaczym tempie”. Słowa te wypowiedziane w sposób zgryźliwy obarczone zostały negatywnym wydźwiękiem, wręcz przeistoczyły się w obelgę. Czy owa powolność słusznie stała się obiektem krytyki? Żyjemy w świecie, który zdaje się nigdy nie zatrzymywać, świecie przypominającym maraton o nieosiągalnej mecie. Pospiesznie przebiegamy z dnia na dzień, napędzani jedynie chęcią jego ukończenia, zdajemy się zapominać o istocie przemierzanej trasy. Własne, wolne tempo i zyskiwana dzięki niemu uważność zagubiła swą wartość w dobie gnającej kultury zachodu. Kładziemy nacisk na zdobywanie i osiąganie, a pomijamy proces poznawania i przeżywania. Być może nieustanne gonienie za celem życia jest próbą zamaskowania jego braku?
Dokąd się spieszysz?
W ramach próby neutralizacji szkodliwych konsekwencji wypływających z nadmiernego pośpiechu oraz stale postępującego procesu globalizacji do życia powołano koncepcję slow life. Jest to filozofia życia kładąca nacisk na świadome przeżywanie poprzez zwolnienie narzuconego pędu. Owe założenie zrodziło się z idei slow food, nakłaniającej do odpowiedzialnych wyborów żywieniowych, kupna produktów o prostym składzie i niewątpliwej jakości. Ponadto udowadnia, iż jedzenie posiłków może być rytuałem przyjemności, a nie jedynie szybkim zaspokojeniem fizjologicznej potrzeby.
Życie zgodnie z założeniami filozofii slow life to życie, w którym nie ma miejsca na wyznaczanie niemożliwych do realizacji celów czy ocenianie jego wartości po liczbie osiągnięć. Pożądana jest satysfakcja z codzienności i umiejętność jej dostrzegania, co czasem w świecie ulegającym westernizacji mylnie rozumiane jest jako bierność, a do której jest jej faktycznie daleko. Zwolnienie tempa, patrząc pod kątem czysto fizycznym, to najprostszy sposób na regulację układu nerwowego: uspokojenie oddechu, rozluźnienie spiętych mięśni oraz zniwelowanie natrętnych myśli o nawarstwiającej się liczbie rzeczy do odhaczenia na przepełnionej „to do list”. Slow life zakłada, że to właśnie wyrozumiałość względem siebie jest kluczem do szczęśliwej egzystencji.
Mania posiadania
Filozofia ta zaczęła przejawiać się również w innych dziedzinach życia, takich jak moda, rodzicielstwo czy podróżowanie. Szczególną popularność zdobyła idea slow fashion, walcząca z konsumpcjonizmem. Należy przyznać, iż żyjąc w świecie pochłoniętym materializmem, rządzi nami nieokiełznana chęć posiadania. Ślepo podążamy za mikro-trendami zmieniającymi się wraz z nadejściem nowego sezonu. W wydostaniu się z tego szkodliwego schematu istotna jest świadomość konsekwencji naszych działań. Kupując odzież w sklepach sieciowych, wspiera się i napędza wielkie koncerny wyzyskujące pracowników, doprowadzające nadmierną produkcją do powiększania wysypisk odpadów, a co za tym idzie pogłębiania negatywnych zmian klimatycznych. Obecna tendencja w produkcji odzieży nastawiona jest na szybki zysk, ubrania wytwarzane są ze słabej jakości materiałów, które w założeniu mają przetrwać jeden sezon. To element komercyjnej strategii zmuszającej do częstej wymiany garderoby. Koncepcja slow fashion nakłania do zwrócenia uwagi na jakość, jak i warunki powstania produktu. Rozwiązaniem mogą być ubrania z drugiej ręki bądź te szyte w lokalnych szwalniach z porządnych, wystarczających na lata materiałów.
Z biegiem czasu ruch slow life urósł w siłę, zyskując coraz to większą rzeszę zwolenników, a tym samym odnajdując swoje odzwierciedlenie w różnych kulturach i językach. Duńskie słowo ,,hygge”, choć nie ma bezpośredniego przekładu, oznacza nic innego, jak gloryfikację codzienności i czerpanie szczęścia z drobnych czynności. Łacińskie określenie ,,carpe diem” w znaczeniu chwytaj dzień, podkreśla istotę nie wybiegania pełnym obaw w przyszłość, a celebrowanie tego, co tu i teraz. Za to dźwięczne włoskie zdanie ,,dolce far niente”, tłumaczone na słodycz robienia niczego, rezonuje z postulatami wolnego życia poprzez wyróżnienie wagi wewnętrznego przyzwolenia na odpoczynek nieokupiony poczuciem winy i zaakceptowanie go jako niezbędnej części naszej egzystencji. Choć przytoczone sformułowania różni język, przekaz mają wspólny: żyj świadomie, żyj po swojemu.
Źródło zdjęcia: Freepik
