Zmienieni na dobre

8 stycznia 2026

Druga część filmu „Wicked: Na dobre” miała swoją oficjalną premierę w Polsce i na całym świecie 21 listopada 2025 roku. W ramach przygotowań do premiery widzowie mieli już okazję zobaczyć, jak zmieniły się dwie główne aktorki – Cynthia Erivo i Ariana Grande. Ich wygląd, zachowanie podczas wywiadów i emocjonalne reakcje na pytania wywołały falę zarówno negatywnych, jak i pozytywnych komentarzy w internecie. Co spowodowało taki odzew? I czy film będzie miał tak samo silny wpływ na widzów, jak na artystów, którzy brali udział w jego tworzeniu?

„Wicked: Na dobre” to film przenoszący na duże ekrany drugi akt broadwayowskiego musicalu „Wicked”, stworzonego na podstawie książki „Wicked. Życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu” Gregory’ego Maguire’a. Kontynuuje on wątek z zeszłego roku – główne bohaterki zmagają się z konsekwencjami swoich wyborów. Elphaba, która otwarcie wystąpiła przeciwko Czarodziejowi, staje się „kozłem ofiarnym” i Złą Czarownicą z Zachodu. Zmuszona jest z podziemia walczyć z uciskiem zwierząt, które reżim otwarcie wykorzystuje jako niewolników do realizacji swoich celów – między innymi do budowy ikonicznej drogi z żółtej cegły. Natomiast Glinda na pierwszy rzut oka w końcu żyje swoim marzeniem. Dzięki wsparciu Czarodzieja i Madame Morrible staje się najpopularniejszą osobą w całym Oz. Pełni rolę Dobrej Czarownicy, ideologicznego przeciwieństwa Elphaby. Jest piękna, zabawna, nieco głupia, a co najważniejsze – wspierająca i motywująca do… ignorowania problemów i cierpienia innych.

Historia jest podzielona na dwie części nie tylko ze względu na różne miejsca wydarzeń, ale także główną bohaterkę. Zeszłoroczny film skupiał się na Alfabie – na jej konflikcie wewnętrznym i jego rozwiązaniu. W tym roku natomiast w centrum zainteresowania stoi Glinda. Czy wystarczy jej odwagi, aby przeciwstawić się systemowi, który sama pomogła zbudować? A co najważniejsze, czy będzie w stanie zmierzyć się z samą sobą? Ze swoimi decyzjami, ich konsekwencjami i związaną z nimi odpowiedzialnością?

Większy metraż, te same problemy

Historia porusza wiele interesujących i trudnych tematów, ale niestety pozostaje płytka. Film wspaniale pokazuje, jak niebezpieczną bronią może stać się propaganda. Jednocześnie jednak traktuje wszystkich, z wyjątkiem głównych bohaterów, jak głupców. Żaden ze zwykłych mieszkańców Oz ani razu nie podważa słów „systemu”. Nawet postacie znające Elphabę, takie jak Boq, rudowłosy Munchkin z pierwszej części, wierzą w każdą plotkę. Pokazuje to konsekwencje manipulacji społecznych, ale jednocześnie pozbawia historię niuansów. Bez nich jest ona uproszczona, na co może sobie pozwolić musicalowo-teatralna inscenizacja trwająca łącznie trzy godziny, ale dwa pełnometrażowe filmy?

Kolejną wadą filmu „Wicked” jest tempo akcji i ton narracji. Dwie godziny filmu wydają się jednocześnie bardzo szybkie i powolne. Na niektóre wątki brakuje czasu, aby je rozwinąć. Widz dopiero zaczyna rozumieć, jakie emocje powinien odczuwać, a kadr już się zmienia i przenosimy się do zupełnie innej sceny. Problemy z tonem filmu pojawiają się również w kontraście scen komediowych i tragicznych. Druga część jest znacznie poważniejsza, przez co wiele „zabawnych” momentów w stylu pierwszej części wydaje się nienaturalnych.

Znane twarze, nowe maski

Wśród pozytywów warto zwrócić uwagę na grę aktorską głównej obsady, ich wokal, a także szczególnie na Ethana Slatera w roli Boqa. Jego postać rozwija się w interesujący sposób, a aktor pokazuje jej nowe oblicza z przerażającą emocjonalnością. Potrafi przekazać myśli i uczucia bohatera samym spojrzeniem. Cynthia Erivo i Ariana Grande po raz kolejny udowodniły, że w kinowej opowieści nie można sobie wyobrazić innych aktorek w rolach Elphaby oraz Glindy. Ich wokal i emocjonalna gra naprawdę zasługują na pochwałę. Podobnie należy również docenić Jonathana Bailey w roli księcia Fiyero. Z kolei wybór Michelle Yeoh do roli Madame Morrible budzi jeszcze większe wątpliwości niż w pierwszej części. Przy większej liczbie partii muzycznych w filmie brak umiejętności wokalnych aktorki rzuca się w oczy (a raczej w uszy). Muszę jednak przyznać, że jej interpretacja postaci jest znacznie bardziej przekonująca niż w musicalu.

Ciekawym dodatkiem były nowe piosenki – „No Place Like Home” i „The Girl in the Bubble”. Ta ostatnia, w wykonaniu Ariany Grande, stała się obrazowym sposobem na wyjaśnienie uczuć Glindy. Pomaga ona lepiej zrozumieć bohaterkę i dodaje filmowi niezwykłości, pokazując w fascynujący sposób konflikt bohaterki z samą sobą. Wszystkie ujęcia są nakręcone jakby przez lustra, co pozwala zrozumieć, że jedyną rzeczą, której Glinda nie może uniknąć, jest jej własne odbicie. Natomiast utwór „No Place Like Home” budzi wątpliwości: czy to ty nie rozumiesz Elphaby, czy też ona sama pogubiła się w swoich pragnieniach i motywacjach?

Druga część Wicked okazała się taka, jakiej spodziewali się fani musicalu – obiektywnie rzecz biorąc, słabsza. Niestety, trudno wybaczyć twórcom filmu to, na co z łatwością można przymknąć oko przy inscenizacji – brak wystarczającego kontekstu, ograniczoną akcję i pewną płytkość. Pomimo doskonałej gry aktorów, pięknych obrazów i cudownego podkładu muzycznego film rozczarowuje. Chociaż mogę uwierzyć, że wydarzenia w nim przedstawione na zawsze zmieniły bohaterów, sama nie czuję się głęboko zmieniona. Po obejrzeniu filmu pozostaje tylko mieć nadzieję, że „Wicked: Na dobre” nie zmieni wrażeń z pierwszej części, do której na pewno wrócę nie raz.

Źródło grafiki: oficjalny materiał promocyjny

8 stycznia 2026

Wspomnienie o ikonie

Lata 70. XX wieku to w Stanach Zjednoczonych czasy rewolucji – seksualnej, wzrost znaczenia ruchów pacyfistycznych, a w końcu także nadejście drugiej fali feminizmu. To już nie tylko walka o prawo do głosu, a realną równość w każdej sferze życia. Wynagrodzeń, dostępu do opieki medycznej, edukacji i rynku pracy. I wtedy właśnie świat dowiaduje się o Glorii Steinem, która obok Betty Friedan czy Belli Abzug, przewodzi rosnącym organizacjom feministycznym, organizuje protesty i nie boi się otwarcie mówić o prawie do aborcji. Ta niezwykła postać była aktywna aż do końca, który nastąpił 2 września w Nowym Jorku.

Czytaj dalej ➜