Herbata, przekąska, ulubiony koc i serial – z takim zestawem wyobrażamy sobie fanów seriali. Tych, którzy mieli szczęście oglądać je za pośrednictwem linearnej telewizji dwadzieścia lat temu. Zasiadali codziennie w fotelu i z zapartym tchem wiernie śledzili losy bohaterów na przestrzeni sezonów i lat. Dziś nieśmiertelni bohaterowie kryją się w czeluściach serwisów streamingowych, a na ekranach naszych laptopów i telewizorów występują znacznie częściej, niż mogłoby się wydawać. Czemu tak bardzo ich kochamy i czego możemy się od nich nauczyć?
Początek lat dwutysięcznych zdecydowanie można nazwać złotą erą amerykańskich seriali telewizyjnych. Zaczynając od dramatycznej „Rodziny Soprano” („The Sopranos”), poprzez fantastycznych „Zagubionych” („Lost”), aż po telenowele obyczajowe, będące kwintesencją komfortowego seansu. Ich fabuła najczęściej koncentruje się na losach i perypetiach bohaterów z jednej okolicy, których poznajemy w wybranym momencie ich życia. Zaczynamy towarzyszyć im nawet przez dekadę, bo tyle potrafiły trwać ówczesne produkcje. Dlaczego, siedząc w bibliotece z kubkiem kawy i książką, aspirujemy do uczenia się jak Rory Gilmore? Czy, kiedy spieszymy się na tramwaj z Rynku Jeżyckiego w kierunku centrum, z „BUC-em” w ręce, przez nasz strumień świadomości nie przemyka czasem Carrie Bradshaw ze swoim „Vogue’iem”? Czy da się odwiedzić Nowy Jork, nie wyobrażając sobie spacerujących przez Central Park przyjaciółek Blair Waldorf i Sereny Van der Woodsen?
Sąsiedzi z ekranu
Ważnym elementem popkultury od zawsze było tworzenie pewnej prawdopodobnej rzeczywistości równoległej, która koresponduje z naszą codziennością. Pomijając różnice międzykulturowe Amerykanów i reszty świata, bohaterowie złotej ery seriali to często ludzie, którzy zdecydowanie mogliby być naszymi sąsiadami. Mieszkają w miejscach, które przypominają nasze miasteczka i mierzą się z sytuacjami, w których był niejeden z nas.
Jako ludzie śmiało możemy stwierdzić, że większość z nas kocha wiedzieć, co dzieje się u innych. Za ścianą, za płotem, ulicę dalej czy w sąsiednim mieście. Seriale nam to umożliwiły, otwierając drzwi do domów i żyć ludzi, z którymi sami się utożsamiamy. Wisteria Lane, zamieszkiwana przez gospodynie domowe z „Gotowe na wszystko” („Desperate Housewives”), przyciągnęła przed telewizory rzesze Polaków, którzy zobaczyli w niej swoją własną ulicę Akacjową.
Seriale z lat dwutysięcznych prezentują nam jedną z najbogatszych gam postaci w historii telewizji. Mamy również propozycje stereotypowe, które z nutką komizmu reprezentują blondynki, gejów czy babcie. Nie zabraknie pośród nich jednak postaci złożonych, w życiorysie których potrafimy odnaleźć wyjaśnienie zachowania i rozwoju – tak jak u Rory i Lorelai Gilmore z „Kochanych kłopotów” („Gilmore Girls”). Znajdziemy w nich również antybohaterów, których najpierw nie będziemy darzyć sympatią, aby po wielowymiarowej przemianie ich zrozumieć i pokochać. W każdym z nich można odnaleźć nie tylko cząstkę siebie, ale i inspirację.
Powrót do analogowego życia
Życie na początku XXI wieku znacznie różniło się od tego, które znamy teraz. Spojrzenie wstecz, które umożliwiają nam seriale z tamtego okresu, jest niesamowitą lekcją prostego, kompletnego życia z dala od ekranów, mediów społecznościowych czy internetowych trendów. Bohaterki „Seksu w wielkim mieście” („Sex and the City”) nie używały Pinteresta do znalezienia idealnej stylizacji na wieczorne wyjście, a ich stroje wciąż odtwarzane są przez modowe influencerki. Kultowa scena wyrzucenia telefonu komórkowego do ulicznego śmietnika przez Serenę Van Der Woodsen nie mieści się w głowie współczesnemu odbiorcy, ale jest symbolem wolności ludzi, którzy nie byli przywiązani do ekranu tak, jak obecnie. Nie cofniemy postępu technologicznego, ale w dobie zaniku analogowych rozwiązań dzięki bohaterom z ekranu możemy poczuć powiew przeszłości.
Charakterystycznym elementem seriali lat dwutysięcznych jest struktura odcinków – każdy z nich jest pewną odrębną opowieścią o dniu z życia bohaterów. Jeden odcinek to jedna przygoda, jedna lekcja życiowa, jedno wydarzenie dla każdego z bohaterów. Każdy z nich opowiada nieco inną historię z odpowiednim dla niej przesłaniem, jednak wszystkie harmonijnie układają się w ciąg fabularny. Trudno porównać życiową rzeczywistość z serialowymi perypetiami pisanymi przez utalentowanych scenarzystów, jednak gdy zaczerpniemy ziarenko inspiracji z tej struktury do naszego życia, możemy poczuć się nieco jak nasi ulubieni bohaterowie. Traktując każdy dzień jako pewną przygodę, wyzwanie, perypetię czy nawet lekcję, można poczuć się jak prawdziwy główny bohater swojego własnego serialu. Wyobrażając sobie każdy dzień jak opowieść, wczuwając się w swoją unikalną rolę, możemy o wiele bardziej docenić to, co mamy i czego doświadczamy, nawet w pozornie szarej codzienności. To dobry sposób na świeże spojrzenie i praktykę wdzięczności na co dzień.
Sporą grupą współczesnych fanów seriali z początku XXI wieku są przedstawiciele generacji Z, którzy w okresie premier produkcji przechodzili przez okres dzieciństwa. Moda, wystrój wnętrz, styl życia z tamtych czasów przypomina fotografie i wspomnienia, które pozostały w pamięci tego pokolenia. Nostalgia za dzieciństwem w latach dwutysięcznych to uczucie łączące pokolenie Z globalnie, obejmujące tamtejsze bajki, zabawki i aktywności. Widząc dobrze nam znane obrazy świata z tamtych lat w serialach, nabieramy innej perspektywy w stosunku do naszych wspomnień. Obserwujemy, jak wyglądało życie społeczne, co ludzie czytali, oglądali i robili w wolnym czasie. W bohaterkach widzimy nasze mamy, w ich potomkach – nas samych, gdy patrzyliśmy na świat spojrzeniem dziecka. Taka podróż w czasie jest wspaniałym doświadczeniem i wyjaśnia, dlaczego tak blisko nam do seriali, które dobrze znamy zarówno my, jak i nasi starsi bliscy.
Sposób na serialowy sukces
Współcześnie powstające seriale często przyciągają ogromną publiczność, jednak ich cykl żywotności prezentuje się zupełnie inaczej niż kiedyś. Netflix produkuje serial, którego dziesięcioodcinkowy sezon można obejrzeć w jedną noc, a na ewentualną kontynuację fani muszą czekać zazwyczaj ponad rok. Jeżeli serial zdobędzie popularność, to wzbudzi medialny szum, który, biorąc pod uwagę szybkość zmieniających się współcześnie trendów, potrwa maksymalnie kilka tygodni. W tym modelu dystrybucji brakuje ważnego społecznego aspektu, o który zadbali twórcy w latach dwutysięcznych.
Kultura oglądania seriali polegała wtedy na wierności ulubionym bohaterom każdego dnia emisji nowego odcinka. Sezony ciągnęły się miesiącami, a przy zawrotnej ich liczbie (siedmiu, ośmiu) towarzyszyliśmy ulubionym bohaterom przez lata. Dyskusja społeczna na temat perypetii trwała z odcinka na odcinek, wówczas w postaci plotek przy kawie czy przy okazji wspólnego rodzinnego seansu. Rytuał oglądania telewizji łączył ze sobą fanów seriali i narzucał stopniową, bardziej angażującą konsumpcję treści.
Twórcy popularnego serialu „Tego lata stałam się piękna” („The Summer I Turned Pretty”) zdecydowali się na model dystrybucji zainspirowany tym z lat dwutysięcznych. Pomimo krótszego trwania sezonu nowy odcinek pojawiał się raz na tydzień na platformie Amazon Prime Video. Emisja finałowego sezonu trwała w efekcie całe lato, od lipca do września. Fani serialu mieli okazję co tydzień z ekscytacją wyczekiwać kolejnej premiery i na łamach mediów społecznościowych razem dyskutować i przeżywać fabułę. Zaangażowanie w serial było ogromne, co pokazuje, że wciąż lubimy jednoczyć się w przeżywaniu fikcyjnych historii.
Złota era seriali się zakończyła, ale powstało ich tak wiele, że znajdzie się propozycja odpowiednia na każdy etap życia. Wspaniale jest po długim dniu zanurzyć się w ulubionej, komfortowej przestrzeni wirtualnej, która jest nam dobrze znana. Serial może być dla nas kapsułą powrotu do przeszłości czy wspaniałym towarzyszem w codzienności. Dla wielu z nas nadal jest ulubioną formą artystycznej ekspresji filmowej, na której mogą się wzorować twórcy współczesnych produkcji. Lata dwutysięczne już nie wrócą, ale od bohaterów seriali możemy zaczerpnąć wiele wartościowych lekcji, które uczynią nasze życie nieco bardziej promiennym.
Źródło zdjęcia: Freepik
